Archief op mei 2019

Goed voor elkaar

Ik ben Corine Scholten getrouwd met Roy Scholten we hebben 2 kinderen
Liam van 10 en Lisa van 8 jaar.

We hadden allebei een baan, we gingen zorgeloos op vakantie, weekendjes weg, dagjes uit, sporten, mooi huisje enz. enz.

Een aantal jaar geleden zaten we samen op de bank een programma te kijken waarvan een gezin het leven door een ongeluk helemaal op de kop kwam te staan. We zeiden tegen elkaar we moeten echt eens meer stil staan bij alles wat we hebben en kunnen doen en dankbaar zijn voor wat je hebt!
Maar eerlijk is eerlijk als alles zijn gangetje gaat en goed gaat schiet dat er vaak bij in.

Dinsdagochtend 6 december 2016, Roy ging ’s ochtends om 05.00 uur naar zijn werk. Dag schat tot vanavond! We hadden die avond er voor net een kerstboom gekocht, die stond al zo klaar dat we de boom ’s avonds met zijn vieren op konden tuigen. De kids kwamen uit bed en hadden al zin in vanavond DE KERSTBOOM! De kids gingen naar school en ik ging opruimen en wat schoonmaken in huis, tot er opeens een auto voor de deur stopte, er kwam een man uit en daar ging de bel. Ik doe de deur open en hij stelt zich voor als de vestigingsmanager van Roy, of hij even binnen mocht komen?
Ja natuurlijk kom maar binnen, wat zou er hand de hand zijn dat er een vestigingsmanager van Roy hier nu bij mij in huis staat dacht ik?
Hij begon zijn verhaal met NIET SCHRIKKEN! NIET SCHRIKKEN, dacht ik
IK BEN AL GESCHROKKEN! en ik hoorde hem zeggen, ik ben gebeld, Roy heeft een ongeluk gehad en is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht we weten nog niet wat er aan de hand is? Ik ga met jou naar het Radboud UMC in Nijmegen ga je mee? Nijmegen dacht ik dat is ver! Dan kun je 2 dingen doen dacht ik, of volledig in paniek raken of kalm blijven en proberen zo rustig mogelijk alles te regelen zodat we snel weg kunnen. De laatste optie leek mij een goede optie in deze situatie! Gelukkig was mijn lieve buurvrouw thuis en heeft de kinderen opgevangen wat spulletjes gepakt en daar gingen we op weg naar Nijmegen. Wat een rit was dat, er gaat van alles door je hoofd, is hij aanspreekbaar? enz. enz.
Daar ging mijn telefoon, de arts ze zei, ik zit hier naast u man en hij is aanspreekbaar! Mijn eerste gedachten waren, GELUKKIG WE KUNNEN PRATEN ER IS NIETS KAPOT IN ZIJN HOOFD! de arts ging verder, u man heeft zijn rug gebroken en mijn gedachten gingen weer verder, RUG GEBROKEN HELLUP DAT IS HEFTIG MAAR DAT KOMT GOED KOST TIJD MAAR KOMT GOED! de arts ging weer verder, u moet zo snel mogelijk hier heen komen we houden hem wakker tot u er bent!
BEN AL ONDERWEG GAS OP DIE PLANK!
Eenmaal in het ziekenhuis ging alles zo snel, had nog geen voet over de drempel, bent u de vrouw van Meneer Scholten?
JA DAT BEN IK! Komt u maar snel mee.
Daar werd ik in een hokje gezet er stond een stoel, gaat u maar even zitten werd er gezegd, IK WIL NIET ZITTEN IK WIL NAAR MIJN MAN! Er wordt een pak voor u gehaald dat kan u straks aan trekken maar gaat u toch maar even zitten.


En toen dat zinnetje UW MAN HEEFT EEN DWARSLAESIE,
wat er dan door je heen gaat een dwarslaesie? hij kan dus helemaal niets meer? niet meer lopen? het enigste wat ik wist van een dwarslaesie dat je dan niet meer kan lopen (dat is heel kort door de bocht, maar ja wat wist ik er nou precies over?) En dan zit je daar met een verpleegkundige, er was dan ook verder geen tijd om over na te denken tranen tranen en nog eens tranen maar we moesten door tranen weg vegen, pak aantrekken en door naar de operatietafel en daar lag hij een knuffel en een kus en daar ging hij.
Ondertussen was Roy zijn collega er ook en hoorde ik wat er precies gebeurd was. Daarna moest ik mijn ouders en schoonouders bellen. Ze kwamen gelukkig allemaal zo snel ze konden. Een paar uur later was Roy weer terug onder de pijnmedicatie en lag hij grapjes te maken tegen de verpleegkundige van de ic.
‘S avonds kwam de chirurg nog langs en zijn zinnetje weten we nog precies,
ALLE DEUREN STAAN OPEN, ALLEEN IEMAND HIERBOVEN WEET WAT ER GEBEUREN GAAT!


Naast de dwarslaesie had hij ook nog een gebroken schouder, gebroken borstbeen, klaplong en 6 gebroken ribben.
2,5 week heeft hij in het UMC Radboud gelegen, en ben ik met de kids bij mijn schoonouders ingetrokken, zo konden we de kids naar school brengen en daarna door naar het ziekenhuis mijn schoonouders gingen in de middag weer naar huis om de kinderen op te vangen en bleef ik bij Roy in het ziekenhuis o.a om Roy te helpen met eten, drinken en tanden te poetsen en reed ik met de visite van ’s avonds weer mee naar huis.

HET ROESSINGH,

Na het ziekenhuis was het tijd voor revalidatie in het Roessingh. Meneer u komt op een vierpersoonskamer. Een vierpersoonskamer ik wil graag een 1 persoons kamer wil graag privacy heb een vrouw en kinderen om nou maanden met 4 man op een kamer te liggen zie ik niet zo zitten. Nee meneer een 1 persoons kamer is niet mogelijk we hebben nog wel plek op een tweepersoonskamer.
Nou ja dan de 2 persoons, wat een tijd was dat in het Roessingh die we liever snel vergeten!

Maar super trots op Roy en zijn doorzettingsvermogen! Als hij vertelde ik voel iets dan werd er gezegd, dat kan niet het zit tussen je oren!
Maar Roy hield vol en het zat zeker niet tussen zijn oren. Vanuit zijn ziekenhuisbed is hij bezig geweest met het aansturen van zijn hersenen. Zijn werkgever heeft een incomplete dwarslaesie en hij heeft vanaf het begin tegen hem gezegd, Roy je gaat elke dag denken en vandaag ga ik lopen en tenen aansturen de hele dag door het klinkt heel erg gek maar het heeft gewerkt voor Roy!!!

Volgende week: En Hoe Nu Verder?