“We hadden net de kerstboom gekocht. 6 december zouden we die ’s avonds met de kids gaan optuigen” Het liep helaas anders voor familie Scholten! En hoe. Wat een fijne, gezellige avond had moeten worden werd een avond tussen hoop en wanhoop. Tussen geluk en ongeluk. Tussen lopen of voor altijd in een rolstoel.

Voor altijd?
Er is hoop! De oplossing om weer te staan is zo dichtbij…
Doneer en help Roy naar Zwitserland.

Het was een koude dag, 6 december 2016. We hadden die dag ervoor een kerstboom gekocht en het plan was om die 6 december ’s avonds gezellig op te gana tuigen. Het leven liep anders. Roy was aan het werk in een woning in Wijchen in De Damert. Zijn taak? Hij is elektricien en hij was bezig met het aanleggen van de elektra. Roy is al jaren in dienst bij Van Losser Installaties. Nu waren ze aan het werk in opdracht van Klaassen Bouw.

“Ik was op zolder bezig om wat elektra bij te maken wat iemand anders was vergeten. Zat op de underlaymentsplaat die het trapgat afdekte, daar moest de leiding langs. Toen brak er een lip van de stalen balk af en zakte de underlaymentplaat in”

Roy viel naar de 1e verdieping. Met plaat en al!

“De plaat bleef daar liggen maar ik viel nog verder. Door het trapgat zo naar de begane grond. Het ging zo snel. Echt snel.’

Het resultaat van mijn val? 
Onderweg heb ik van alles geraakt. Het ging echt snel. In plaats van de kerstboom optuigen lag Roy die avond in het Radboud in Nijmegen te vechten voor zijn leven. Een gebroken rug, 6 gebroken ribben, een gebroken schouder en een klaplong.

Ik lag daar bij die voordeur. En kon echt weinig bewegen. Toen was het wel duidelijk voor mij. Ik was alleen. De voordeur stond op een klein kiertje. Met mijn linkerarm kon ik net bij dat kiertje komen om hem iets meer te openen. Ja. En toen gingen de alarmbellen af en kwam iedereen eraan.

Toen ging het snel. Diagnose: een incomplete dwarsleasie T12. Van mijn onderbuik tot mijn tenen heb ik geen gevoel meer. Wat altijd heeft gewerkt werkt niet meer.

Voor altijd?
Er is hoop! De oplossing om weer te staan zo dichtbij…
Doneer en help Roy naar Zwitserland.

En toen. Hoe ging het verder?
“Ik ben diezelfde middag/avond geopereerd. Twee weken heb ik in het Radboud UMC in Nijmegen doorgebracht. Volledig aangesloten aan allerlei slangen met allerlei spuiten en medicatie. Ik kon weinig bewegen. Ook weinig zien. Door de morfine. Later kwam mijn zicht gelukkig steeds meer terug. Op een gegeven moment gingen ze afbouwen met alles. Ze probeerde me rechtop te zetten op bed. Dat voelde zo enorm gek. Alsof je alleen een ‘rompje’ bent! Je zit als het ware op een golfpinnetje waar een golfballetje op ligt. Toen alles was afgebouwd was ik klaar om naar het revalidatiecentrum te gaan. Het Roessingh in Enschede. Daar zat ik maanden. Om te leren om je rug weer te strekken, om voorover te buigen. Om fatsoenlijk te kunnen ademen. En ja. Om te leren om in een rolstoel te komen. Dat gaat stap voor stap. Beetje bij beetje. Eerst via takels. Dan via schuifplanken en daarna mag je het echt zelf gaan doen.”

In het Radboud, de kinderen lezen kaarten voor.

Voor altijd?
Er is hoop! De oplossing om weer te staan zo dichtbij…
Doneer en help Roy naar Zwitserland.

Je ging van je werk als gezonde man en kwam na maanden weer thuis. Dit keer als invalide. Hoe was dat?
“Ik heb alles weer opnieuw moeten leren. Aankleden. Toiletteren. Douchen. Ik was 35 toen het gebeurde. Vader van twee kinderen. Moet je eens indenken hoe dat voor hen is en voor mijn vrouw? Pfff. Dus ja, natuurlijk ga je naar therapie. Bewegen. Sporten. Rolstoelvaardigheid. Handenarbeid. Muziek. Kracht. Conditietraining. Zwemmen. Na weer een aantal weken mag je een dagje naar huis. Thuis eens proberen in het weekend of het goed gaat, daarna mag je een weekend naar huis. In het begin was het lastig, zo niet erg frustrerend om thuis te zijn. In het Roessingh is alles vlak. Alle benodigdheden binnen handbereik. En thuis? Thuis kon ik niet eens naar het toilet. Ik kon niet douchen. Alles te krap. Te smal. Op de postoel naast het bed wat in de woonkamer stond. De kids? Die moesten boven blijven totdat papa klaar was… Dat was niet fijn. Maar ja. Ik vond het wel fijn dat ik weer naar mijn gezin kon! Na drie maanden.

Hoe veranderde de relatie? Er kwam een andere man thuis
“Dat ging niet zonder slag of stoot! We hebben geweldig veel lieve familie en fijne vrienden om ons heen die echt ons probeerde te helpen. Iedereen moest zijn rol opnieuw uitvinden en dat gaat nog met vallen en opstaan. Maar we gaan vooruit en houden de moed erin!’

Hoe ziet jouw leven er nu uit?  
Waar Roy voorheen met 15 minuten gedoucht en aangekleed was is hij nu uren verder. “’s Morgens wakker worden en opstaan zien weer in de stoel te komen, om er weer wat van te maken. Daarna darmspoelen en douchen vaak een lastige taak waar ik veel moeite mee heb.”

Hij is dankbaar dat hij naar de sportschool kan, handbiken en zo van alles kan doen om zijn lichaam zo goed mogelijk in conditie te houden!! “Ik wil alles uit mijn lichaam halen wat erin zit, ik ben net 37 en geef echt niet op!”  Ook drinkt Roy veel water om blaasontsteking te voorkomen. Vroeger ging hij altijd mee met zijn zoontje Liam naar het voetbal, nu gaat hij voetbaltraining kijken bij hem en ook bij de korfbaltrainingen van zijn dochter Lisa vind je hem langs de zijlijn! “Wist je dat ik zelf rolstoeltennis, leuk hoor!’  De nacht ziet Roy het meest tegenop. “’’S nachts is altijd maar afwachten, hoe de nacht gaat met de rug en de urine zak naast me. Je bent er toch onbewust mee bezig en bang voor lekkage.”  In het weekend gaat Roy kijken bij zijn kinderen, doet boodschappen met zijn vrouw en in het weekend is hij gezellig met familie of vrienden.

Wat mis je?
“In een bar of evenement zit je toch op een lage hoogte (kont) en dan moet ik schreeuwen tegen de mensen en dan ben ik vaak schor de volgende dag. Voetballen mis ik heel erg en vakanties die niet meer hetzelfde zijn als te voren. En het werk in de bouw mis ik, ook de gezelligheid. Pretparken en grote zwembaden glijbanen etc. En lichamelijk mis ik ook heel veel. Maar als ik het omdenk: ik kan nu voor het eerst de kids naar school brengen en ben veel meer thuis het is fijn dat ik er voor ze kan zijn! Het belangrijkste is rustig blijven en doorgaan.”

Waar haal je jouw kracht vandaan? Hoe kom je aan je doorzettingsvermogen? Waar kom jij iedere morgen je bed voor uit?
“Voor de kinderen en vrouw kom ik uit bed. En stilstaan is achteruitgaan! Met in een hoekje gaan zitten huilen helpt je niet vooruit! Mijn doel? Weer staan!! En dat doel is nu heel dichtbij!! Als dat uitkomt (operatie Zwitserland) dan wil ik daar echt verder mee! Ik wil lotgenoten inspireren, mensen helpen die ook in deze situatie terecht zijn gekomen. Dan ben ik een trotse man!’


Marc Possover is een professor. Zijn doel waar hij voor leeft is mensen helpen en een kwalitatief beter leven geven. Marc Possover heeft mij de garantie gegeven dat ik weer rechtop kon komen en met krukken echt stappen kan zetten! En, daar heb ik alles voor over, want het geeft zoveel voordelen voor mijn (ons) leven !

De LION procedure:


Er is hoop! De oplossing om weer te staan zo dichtbij…
Doneer en help Roy naar Zwitserland.